Feed on
Posts
Comments
 
 
 
 
Bir ses var… Sizler de duyuyor musunuz o sesi?
 
Bir ses var içimde, dışıma çıkıyor haykırışlarım…
 
Elektrikli testere sesi! Ağacımın dallarını kesiyorlar. İçimdeki ağacımın… Hem de hiç acımadan. Yeni filizlenen dallarımı da görmezden gelerek üstelik.
 
İçimde koskocaman bir ağacım var. Kökleri öyle derin ki… Çiçek açıyor benim ağacım. Manolya… Ne kadar güzel kokuyordu, açtığı zamanlar.
 
Ağacımın dalları; bir dalı GÜVEN’dir. Güvenirim insanlara… Ne kadar aldansam da bazılarında… Kandıranları uzaklaştırırım yanımdan. İletişimimi keserim. Çünkü güvenmem bir daha onlara. Güven yitirildi mi bir kez, tamiri mümkün olmuyor ne yazık ki… ” Acaba” lar dolaşıyor ağacımın gövdesinde.
 
Ağacımın bir dalı; MUTLULUK’dur. Ne kadar üzülsem de, her olayda mutlu olacağım bir pay çıkartırım kendime. Mutluysa eğer insan, her şey vız geliyor o zaman. Ne engeller, ne gözyaşları alıkoyamıyor beni iç huzurumdan.
 
Bir başka dalı; SEVMEK’tir. Seviyorum her canlıyı, tüm evreni. Yine de salak değilim. Öyle sevgimi haketmeyenlere vermiyorum, yolda bulmuşum gibi.
 
Bir dalım; MERAK… Merak ediyorum yeni öğretileri… ” Öğreneceğim çok şey var” diyorum yeni yeni öğrendiklerimden sonra da. Dur- durak yok öğrenme merakımda.
 
Bir dalım; İZLER… Hep çevremi.. İnsanları, olayları, her şeyi… Görürüm çoğu kez insanların iç yüzlerini. Dürüst mü, değil mi anlarım gözlerinden ya da sözlerinden gözlemimle…
 
Bir dalım; SEZGİ… Sezerim çoğu görünmez şeyleri. Bazılarının göremediği gerçekleri…
 
Bir dalım; HEYECAN’dır… İçim kıpır kıpırdır heyecanımdan. Yerimde duramam ki o zaman…
 
Bir dalım; SEVİNÇ’tir… En küçük şeyler sevindirir beni. Bazan küçük bir çocuğun kaydıraktan kayması… Bazan uçan kuşun özgürce kanat çırpışları… Bazan da bir vapurun çalan düdüğü, bana çok büyük sevinçler yaşatır…
 
Çocuk kaydıraktan kayarken, ağzını kocaman açar. Sevinçlidir yaptığından.
 
Kuş uçuyordur, demek ki kimseden zarar görmemiştir. Özgürce uçuyordur o yüzden.
 
Vapur içinde taşıdığı yolcuları kıyıya getiriyordur. Kıyıdakilere haber veriyordur çalan düdüğüyle sevdiklerini, beklediklerini onlara getirdi diye…
 
Bir ses var içimde bugün. Elektrikli testereyle kesiyorlar içimdeki ağacın dallarını…
 
Öldürüyorlar onu, yaşadığına bakmadan… Kırıyorlar dallarını, o dalların ne anlama geldiğinin farkına bile varmadan…
 
Gövdemi bana bıraktılar ve gittiler. Ağacımı yeşertmek bana kaldı yine.
 
Olsun… Pes etmeyeceğim. Yeniden dallarım olacak bir gün. Yeniden çiçek açacağım. Tüm dallarımla ben, yeniden;
 
GÜVENECEĞİM,
 
MUTLU OLACAĞIM,
 
HEYECANLANACAĞIM,
 
SEVİNECEĞİM,
 
MERAK EDECEĞİM,
 
VE SEVECEĞİMMMMMMMMMMM
 
Beni hakedenleri….
 
Bircan OĞANKUL
 
20/02/2010
 
Saat: 20.20
 
Yazar :

1967 İzmir doğumlu. İşletme Fakültesi( Muh.- Finans) mezunu. Doğayı, tüm canlıları seven. 25 yıldır yaşadıklarını, öğrendiklerini, deneyimlerini ve düşüncelerini yazıya döken. Sosyal işlerde yer almaktan mutluluk duyan biriyim.

Yazarın websitesiYa

1 Cevap to “BİR SES VAR İÇİMDE!!! – Bircan OĞANKUL”

  1. Bolanka dedi ki:

    Yazılarınız gerçekten çok güzel teşekkür ederim.