Feed on
Posts
Comments
 
 
 
 
Çocuklarınızı en yakınlarıyla dahi yalnız bırakmayın. Kimi zaman babalar, amcalar, dayılar, teyzeler, halalar çocuklara zarar verebiliyor. Devir öyle değişti ki şimdi en yakın saydığımız kişilerle bile yalnız başlarına bırakmak tehlikeli olabiliyor çocuklar için.
 
Çalışan anneler bakıcılara bırakıp işlerine gidiyorlar. Kimi bakıcılar o çocuklara neler yapıyorlar, ya da yanlış olan neleri öğretiyorlar. Yalan söylemek gibi… Bu küçücük yaşlarda yalan söylemeye alışan çocuk, ilerde yalan söylemeye devam eder hale geliyor büyüdüğünde. Çünkü öyle görüyor, öyle yetiştiriliyor.
 
 Çalışan anneler; ne olur çocuklarınızı okul yaşına kadar sizler büyütün en azından. Bugün kazandığınız paralar, çocuklarınızın başlarına bir iş geldiğinde o çocukları kurtarmayacaklardır…
 
Paronayak bir toplum olduk çıktık belki, ama sonradan dizlerimizi dövmektense; çok önceden olası durumları düşünüp tedbirimizi ona göre almalıyız.
 
Madde bağımlısı aile yakınlarının bu yönlerini görmezden gelmek en büyük tehlikedir. Bu gibi hasta insanları tedavi ettirmenin yollarına başvurmalıyız. bu kişilerin kullandıkları maddeler yüzünden, şuurlarını kaybettiklerini, merhamet duygularından yoksun olduklarını tüm uzmanlar televizyonlarda bas bas bağırıyor. Sizler duymuyor musunuz? Yoksa ” bizim başımıza gelmez” diyenlerden misiniz?
 
Hiç de öyle değil. Her şey herkesin başına gelebilir. Bunu unutmayın ve ona göre davranın. Herkes ” ben böyle olayları yaşamam. Benim başıma gelmez” dediği için başlarına neler geliyor…
 
Geçen gün dört yaşındaki çocuğun katili madde bağımlısı dayısı çıktı. Ne olacak şimdi? Dayı arkadaşıyla bir yeğenine işkence etmiş ve öldürmüş. Bu nasıl bir vicdan? Bu nasıl merhametsizliktir, gözü dönmüşlüktür?
 
Babaların kimisi kendi öz çocuklarıyla ensest ilişkiye girerken ya da girmeye çalışırken nasıl bir mideyle, nasıl bir yürekle, nasıl vicdanla bunu yaparlar o masumlara?
 
Anneler sizler uyanık olacaksınız. Çocuklarınızla arkadaş olacaksınız. Onları yalnız bırakmayacaksınız. Çocuklarınızı koruyacaksınız.
 
Bu tür vakaların en çok eğitim seviyesi düşük ailelerde meydana gelmesinin de apayrı bir dikkat çekilmesi gereken konu. Neden peki neden?
 
Çocukları oyun oynaması için kapı önüne bırakan anneler, el işini eline alıp örgü örmek ne kadar mantıklı? Çocukları kendilerinden biraz büyük çocuklarla başbaşa bırakıp evde işlerine dönmelerine ne demeli?
 
Hele bazı annelerin kendi uyguladıkları şiddete ne demeli doğurdukları çocuklara? Bunları yazarken bile tüylerim diken diken oluyor….
 
Bu çocuklara sizler bakmayacaksanız, koruyamayacaksınız, başkalarına baktıracaksanız; doğurmayın o zaman kardeşim o çocukları…
 
Çocuklar sokaktan bulduklarınız değil ki…
 
O çocukların hiçbir günahı yok ki….
 
Bircan OĞANKUL
 
03/02/2010
 
Saat: 12.14
 
Yazar :

1967 İzmir doğumlu. İşletme Fakültesi( Muh.- Finans) mezunu. Doğayı, tüm canlıları seven. 25 yıldır yaşadıklarını, öğrendiklerini, deneyimlerini ve düşüncelerini yazıya döken. Sosyal işlerde yer almaktan mutluluk duyan biriyim.

Yazarın websitesiYa

1 Cevap to “''BENİM BAŞIMA GELMEZ'' DEMEYİN!- Bircan OĞANKUL”

  1. atilla merih aytaç dedi ki:

    % 100 katılıyorum…ağzına sağlık